Pracownia Słowa

Każdy z bohaterów dokonuje jakiś wyborów i podejmuje działania, które mówią o tym, czego tak naprawdę pragną. Każdy z nich czegoś chce. Może nie wiedzieć, czego. Zacznij ich słuchać, sami Ci o tym opowiedzą.

Pisarz musi poznać historię życia swoich bohaterów, to one ukształtowały ich osobowości, a tych z kolei wynikają ich motywacje, które wywołują pewne emocje. To czyni bohaterów żywymi. To dzięki nim czujemy się z nimi związani.

Wszyscy jesteśmy w różnych rolach. Nasi bohaterowie też. W różnych sytuacjach przyjmujemy różne postawy. Bohaterowie też. Czasem nie potrafimy wyrażać uczuć, czasem mówimy coś, czego nie powinniśmy. Bohaterowie tak samo. Ukrywają emocje albo są sparaliżowani, kłócą się sami ze sobą. Kierują się własnymi pragnieniami albo tym, czego chce ich otoczenie i przeżywają konflikty.

Bardzo ważną częścią sfery emocjonalnej Bohatera są jego słabości. To one wzbudzają sympatię Czytelnika. One też są źródłem motywacji lub demotywacji dla samego Bohatera. Pomagają mu pokonać trudności lub przeszkadzają w osiągnięciu celu. Staraj się oddać prawdę ludzkiej natury. Nie twórz płaskich, papierowych postaci. Niech będą żywe, złożone, silne i słabe, sprzeczne i wewnętrznie skłócone.

Bohater, jak każdy z nas, ma swoją życiowa historię, osobowość, motywacje, ogólne życiowe nastawienie i różne stany emocjonalne. Rozpoznaj je, rozpoznaj jego sposób działania i to, co nim kieruje i poszukaj sposobów pokazania tego.

Czytelnik musi widzieć Bohatera bardzo dokładnie, więc nie zatrzymuj się na wyglądzie, ale opisz też, jak się porusza, jak trzyma filiżankę, jak podpiera brodę. Pokaż go w różnych miejscach i sytuacjach. Część opisów włóż w usta samych bohaterów. Przede wszystkim zaś niech świadczą o nich ich zachowania.

Pierwsze wrażenie jest decydujące, zmiana nastawienia do człowieka zajmuje potem dużo czasu. Podobnie jest z postacią fikcyjną. Wybierz dobrze imię, bo już ono wywołuje w nas skojarzenia co do osoby, tła rodzinnego, wieku, osobowości, pochodzenia, roli społecznej. Ważny jest też wygląd – wzrost, kolor oczu, włosów, ubranie, fryzura.   Podobne informacje daje też opis miejsca – pokoju, mieszkania, osiedla, dzielnicy. Opisuj dokładnie, ale wybieraj istotne szczegóły.

Bohatera dobrze jest pokazać od razu, w pierwszej scenie. Wyraźnie i wielopłaszczyznowo – od wyglądu, przez osobowość, postawę, filozofię, wrażliwość. Żeby tego dokonać sam musisz go dokładnie widzieć. Zbierz całą listę szczegółowych informacji: jak się nazywa, ile ma lat, skąd pochodzi, z jakiej rodziny, jakie były najważniejsze doświadczenia jego życia, jakie osoby go ukształtowały, co robi, czy mą własna rodzinę, przyjaciół, co lubi, jakie ma pasje, jakie są jego mocne i słabe strony, gdzie mieszka, jak wygląda jego pokój, co ma zawsze przy sobie….

Zastanów się, który bohater porusza Cię najbardziej. Rozpisz wszystkie życiorysy i zastanów się, jak chcesz rozdać role. Wracaj do tego pytanie w trakcie pisania  i zwalniaj tych, którzy się nie sprawdzają. Jednocześnie przyglądaj się im oczami Czytelnika: czy są wystarczająco różni? Kim są? Czy mnie interesują? Czy chcę ich poznać?

Swój casting zacznij od odpowiedzi na poniższe pytania: jakich bohaterów potrzebuję, żeby fabuła się rozwijała? Który z nich jest najważniejszy? Jakie są relacje pomiędzy nimi? Czy wszyscy są potrzebni? Czy mają wpływ na konflikt? Czy są różnice w planach? Czy są wystarczająco opisani? Czy mnie interesują? Musisz być w nich zaangażowany, jeżeli ma się w to zaangażować również Czytelnik.